در سنتهای عرفانی، مرگاندیشی یا توجه به پدیده مرگ برخلاف آنچه نزد عامه رایج است، امری دهشتناک نیست، بلکه طریقی برای رسیدن به تعالی است. عرفا علیالقاعده مرگ را امری فراتر از زوال جسم میدانند. ازاینرو، در عرفان سخن از انواع مرگ به میان آمده است. دو نوع مرگ در میان آثار عرفا به چشم میخورد: موت اجباری (مرگ اضطراری و جسمانی) و موت اختیاری (گذر از صفات نفسانی و ولادت روحانی). درعینحال، انواع دیگری از مرگ نیز در آثار عرفا و متصوفه میتوان یافت که از آن جملهاند: رجعت، موت احمر (شهادت در راه معشوق یا مخالفت با نفس)، موت اخضر (مرقعپوشیموت ابیض (گرسنگی) و موت اسود (تحمل آزار مردم).